Życie wieczne. Religie odnoszą się z szacunkiem do ż. Cenią je, otaczają opieką i uczą o jego trwałości, dlatego wyrażają opinię, że śmierć nie jest kresem ż., ale jedynie zmianą dotychczasowego miejsca i stanu. Religie dają swoim wyznawcom pewność, że bezsens śmierci może zostać przezwyciężony dzięki wierze w ż. pozagrobowe. Potwierdza to ogromna liczba symboli, mitów, rytuałów, rozwiązań ikonograficznych, jakie znane są historykowi religii. Człowiek wyobraża sobie ż. wieczne na 3 sposoby: nieśmiertelność, reinkarnacja, zmartwychwstanie. Wiara w trwałość ż. (nieśmiertelność) zakłada istnienie w człowieku jakiegoś pierwiastka duchowego: duszy lub ducha. Pierwiastek ten może zostać w jakiś sposób naruszony przez śmierć, ale umrzeć nie może, bo jest niezależny od śmiertelnego ciała, dlatego zmarli żyją nadal i nie podlegają całkowitemu unicestwieniu. Druga koncepcja ż. wiecznego związana jest z wiarą w reinkarnację. Zgodnie z nią zmarli wracają do obecnego świata, by wieść nowe ż. Nowe ż. po śmierci zaczyna się na nowo w takich samych warunkach jak poprzednie.
$-Wyszukiwarka mp3 online - czyli darmowe pliki muzyczne.